Bij alle tegenstand en tegenslag
Als het tegenzit in mijn leven
Bent U, Heer, een vast gegeven
Wie of wat ook tegen mij zou kunnen zijn
Als U voor mij bent, krijgt niets mij klein
U bent de onomstotelijke waarheid voor mij
Door U ben ik rechtvaardig en vrij
In volle overtuiging wil ik in uw voetstappen gaan
Zodat uw vredesboodschap wordt verstaan
U bent mijn schild, mijn vertrouwen is op U alleen
Zoals U is er niemand, nee niet één
Al gaan mijn gedachten met me op de loop
U redt mij met uw Heer-lijke hoop
U beschermt en bewaart
Met het geestelijke zwaard
Uw woord, dat ik zo vaak heb gehoord
Woorden van liefde, geloof en hoop
Doorleefde woorden en niet goedkoop
In de strijd om het bestaan
Gaat U zelf vooraan
Het is van uw kracht
Dat ik het verwacht
Een geloof als een mosterdzaad is mijn gebed
Opdat ik bergen in uw naam verzet
U heb ik nodig, ja U alleen
Want als U is er niemand, nee niet één

Als wij Hem vertrouwen, dan is Hij het schild dat ons beschermt. Wanneer wij onvoorwaardelijk vertrouwen in Gods leiding, in zijn almacht, dan zullen we Hem ook willen gehoorzamen. We vertrouwen er immers op dat Hij het beste met ons voorheeft, ook al snappen we lang niet alles.

In de eerste jaren van ons huwelijk hebben mijn man en ik samen gevaren. Ik had geen enkele ervaring op een schip en was volkomen onbekend met het leven aan boord. Toch werd van mij verwacht dat ik mijn man terzijde stond, bijvoorbeeld bij het aan- of afmeren. Aangezien mijn kennis nihil was van het hoe en wat, kon ik niet anders dan mij op mijn man verlaten. Om ongelukken te voorkomen, deed ik er dan ook verstandig aan zijn instructies op te volgen. Dat was voor mij geen gemakkelijke opgave, omdat ik altijd graag het waarom van een opdracht wil weten. Het is voor mij moeilijk om onvoorwaardelijk te gehoorzamen als ik het waarom der dingen niet begrijp. Ik hecht veel waarde aan een, liefst uitgebreide, uitleg. Op zich is dat geen verkeerde eigenschap, maar als een situatie ogenblikkelijk om actie vraagt, blijft een uitleg soms noodgedwongen achterwege. In onze samenwerking was het meer dan noodzakelijk, dat ik mijn man vertrouwde ook al snapte ik lang niet alles. In onze eerste huwelijksjaren was dit vertrouwen nog niet volop aanwezig, waardoor er soms een penibele situatie ontstond. Toen wij op een goede dag ons varend huis een sluis in moesten varen, was een straffe wind onze metgezel. Ik had mijn plaats achter het roer ingenomen en mijn man stond voor op het schip. Hij gaf mij via de intercom de aanwijzingen die nodig waren om het schip, dat zeer gevoelig reageerde op de wind, veilig de sluis in te varen. De stuurmanskunst die daar voor nodig was, en die bij mij ten enenmale ontbrak, werd mij door mijn man vanaf de voorplecht luid en duidelijk bijgebracht. Zijn opdrachten strookten op een bepaald moment echter niet met mijn waarnemingen en daarom deed ik niet exact wat hij zei. In plaats van volle kracht vooruit, zoals de opdracht luidde, deed ik het tegenovergestelde. Ik ontwaarde namelijk de dichte sluisdeuren aan het eind van de sluis en in een flits zag ik ons al dwars door deze deuren heengaan. Voorzichtig aan dus, was mijn devies! Op zulke momenten kon mijn man mijn eigen(gereid)heid minder waarderen. Doordat ik zijn aanwijzingen niet opvolgde, kreeg de wind vat op het lege schip. Om een leeg schip bij veel wind bestuurbaar te houden, was het noodzakelijk met een behoorlijke vaart het schip de sluis in te loodsen, maar daar had ik geen enkele notie van. Ik vertrouwde onvoldoende op het inzicht van mijn man, maar des te meer op eigen inzicht. Ik vergat dat mijn ervaring ontoereikend was en mijn man een betere kijk op de situatie had. Hij moest mij een aantal keren tot de orde roepen, voordat ik deed wat mij opgedragen werd. Mijn waaromvraag kon hij op dat moment niet beantwoorden, omdat het niet het juiste tijdstip was. Doordat ik meer op mijn eigen en minder op zijn waarnemingen vertrouwde, maakten we bijna flinke brokken. In deze jaren had mijn man, door mijn toedoen, bij tijd en wijle het zweet op zijn voorhoofd staan.

Spreuken 3:5 Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht.

Kan ik mij nog verwonderen
Over God, die hemel en aard geschapen heeft
Kan ik mij nog verwonderen
Over Hem, die aan alles waarde geeft
Kan ik mij nog verwonderen
Over de geboorte van het Kind
Kan ik mij nog verwonderen
Over Jezus, die zondaren mint
Kan het mij nog verwonderen
Dat Hij niet dood is, maar leeft
Kan het mij nog verwonderen
Dat Hij al het gebeuren vast in handen heeft
Kan het mij nog verwonderen
Dat zijn volmaakte liefde op mij is gericht
En Hij voor mijn onvolmaakte liefde is gezwicht

Ja Heer, ik verwonder mij
Het begrijpen is te wonderbaar voor mij
Ik kan er met mijn verstand niet bij
U bent het wonder boven wonder
Daarover verwonder ik mij blij

Al heel wat jaren geleden reed ik met de auto op het Velperbroekcircuit bij Arnhem, waar het behoorlijk chaotisch was vanwege werkzaamheden aan de rotonde. De rijbanen waren smaller en werden door noodstrepen en rood-witte pionnen aangegeven. De opstoppingen waren niet van de lucht. Ik ben absoluut geen brutale rijder en houd mij altijd keurig aan de regels van het verkeer, ware het niet dat, toen ik daar reed er zowel links als rechts, voor en achter mij, auto’s het op mijn baanvak hadden voorzien. Tot overmaat van ramp waren er ook nog de nodige verkeerslichten opgesteld en, ja hoor, terwijl om mij heen de chaos compleet was, sprong natuurlijk het licht op rood. Van alle kanten belaagd door jakkerende auto’s besloot ik als eerste van de reeks auto’s die moest stoppen het rode licht te negeren om zo meer ruimte te maken voor al het rijdende en toeterende verkeer dat achter mij aan zat. Ik vond dat ik een compliment verdiende voor mijn inzicht en moed om niet zo’n lichtpaal de verkeerssituatie te laten bepalen, maar zelf verantwoordelijkheid te nemen. Voor zover ik het kon beoordelen voorkwam ik, door mijn helderheid van denken en accurate handelswijze, een totaal verkeersinfarct. Voor het eerst van mijn leven had ik een verkeersovertreding begaan, niet eens per ongeluk of wegens onoplettendheid, nee, juist vanwege mijn grote oplettendheid en dus bij mijn volle verstand. Ik was trots op mezelf.

Deze gemoedstoestand duurde niet lang, want het noodlot sloeg toe. Nog geen twintig meter verderop sommeerde een agent in burger mij met de auto naar de kant te gaan. Handig manoeuvreerde ik mijn bolide naar de vluchtstrook, niet helemaal gerust op wat er gebeuren ging. De agent ging naast mijn raampje staan, dat ik ondertussen geopend had. Ik zei hem vriendelijk goedendag, maar mijn woorden bereikten zijn oren niet. Hij begon een preek tegen mij af te steken waar mijn man een puntje aan kon zuigen. Echter deze preek stond in schril contrast met de preken van manlief, die zijn gehoor over het algemeen in vriendelijke bewoordingen toesprak. Deze vriend van mensen kon in dat opzicht nog wel wat aanwijzingen van mijn man gebruiken. Ik kreeg een stroom van lelijke woorden te verwerken en er was geen enkele ruimte voor mij om ook maar iets ter verdediging aan te voeren. Volgens deze wetsdienaar had ik de situatie wel heel verkeerd ingeschat en dat zou me duur komen te staan. Nadat hij zijn preek had beëindigd en zijn bonnenboekje tevoorschijn haalde, noemde hij een onbehoorlijk bedrag dat ik zou moeten betalen. Ik was totaal overdonderd door deze meneer agent. Ik had een grote schuld op mij geladen als ik het afgestoken verhaal moest geloven en dat kostte mij een hele hoop geld. Op dat moment werden niet alleen mijn ogen, maar ook mijn verstand vertroebeld en kreeg ik er geen zinnig woord meer uit. Terwijl de stoere man de bon uitschreef met een immens hoog bedrag, kwam er een oneindige stroom vocht ongebreideld uit mijn ogen, en het kolkte als een rivier over mijn wangen naar mijn kin om uiteindelijk in de kraag van mijn bloesje te verdwijnen. De man keek op van zijn schrijverij en zonder iets te zeggen bekeek hij zijn slachtoffer. En zowaar, na enkele ogenblikken mij geobserveerd te hebben, verscheurde hij de bon en zei dat hij mij uit deze verkeerschaos zou leiden, zodat ik mijn tocht kon vervolgen. Ik hoefde niets te betalen. Dat heet dus genade voor recht laten gelden, alhoewel ik er van overtuigd ben dat echte genade met meer liefde gepaard gaat.

Ik ben heel dankbaar dat als ik op een goede dag voor God verschijn en er van alles op mij aan te merken is wat ik niet goed gedaan heb, Jezus voor mij in de bres gaat staan. Ik zal geen stroom verwijten over mij heen krijgen, maar Hij zal mij liefdevol zeggen dat Hij de bon verscheurd heeft waarop mijn schuld geschreven was. Mijn dank is groot dat Jezus genade voor recht laat gelden, al mijn onhebbelijkheden, al mijn stommiteiten ten spijt.

Hij heeft het document met voorschriften waarin wij werden aangeklaagd, uitgewist en het vernietigd door het aan het kruis te nagelen. (Kolossenzen 2:14)

Je zal het maar dragen, een helm op je hoofd. Blijft mijn haar dan wel goed zitten? Wat doet een flinke gordel met je figuur? Accentueert het niet net iets dat je liever wat verbergen wilt? Hoe draag je een pantser over je pak heen? Ze zien je het kantoor al binnen wandelen met een flink zwaard. Uitdagingen te over als je het hebt over de wapenuitrusting voor mensen van vandaag.

Willie Zeldenrust noemt het een uitdagende outfit! God zelf heeft deze beschermende kleding klaargelegd voor iedere gelovige. Die is bedoeld om gedragen te worden in het dagelijks bestaan. Ja, je kunt er mee over straat, naar je werk en zelfs thuis moet je het vooral niet uitdoen!

Heb je de wapenrusting wel eens goed bekeken, of aangetrokken? In dit boekje krijgt elk onderdeel ervan aandacht. Met een heldere pen, aansprekende en dagelijkse voorbeelden overtuigt Willie haar lezers dat onze geestelijke outfit niet bedoeld is voor de pronk, maar van levensbelang.

Ik hoor de oproep klinken: zet je weerstand aan de kant en trek aan die wapenrusting! Loop er in rond en raak ermee vertrouwd. We ontkomen niet aan de strijd, maar dankzij onze wapenrusting, dragen we ook de belofte, dat God ons in Christus Jezus te allen tijde doet zegevieren!

Ik ben Willie dankbaar voor Uitdagende Outfit. Ooit schreef Corrie ten Boom: Marsorders voor de eindstrijd, Willie Zeldenrust vult deze oproep aan met: maar wel in een Uitdagende Outfit!

Gerry Velema

Sometimes you can’t make it on your own
Sometimes you can’t do it alone
He knows and therefore
He said before
Don’t be afraid
For I will make your paths straight

You have nothing to do on your own
For you’ll never be alone
When you have trust in me
I am with you, so will it be
All the days you have to go
That’s all you have to know

I am alive
The way, the truth and the life
Together we will make it
When you can admit
You can’t make it on your own
You can’t do it alone