Lezersreactie 3 | Hemelkinderen


Met vele tranen en ook her en der een glimlach van herkenning heb ik het boek ‘Hemelkinderen’ van Willie van A tot Z uitgelezen. Al het geel-gearceerde (zie filmpje) zouden mijn eigen woorden kunnen zijn. Zó veel herkenning en daarmee erkenning!!

De eerlijkheid van Willie over het niet ervaren van God, de schone schijn van buiten en verscheurdheid van binnen, het niet kunnen bidden, het niet durven te vertrouwen bij de daaropvolgende zwangerschap – het heeft me erg geraakt. Het is herkenbaar en ik voel me erdoor getroost en bemoedigd.

Vrijdag a.s. ben ik DV 24 weken zwanger van onze tweede zoon. Als alles verder voorspoedig verloopt zullen we in mei/juni ook ouders zijn van 2 zonen en een dochter, net als Willie. Voor de ogen van de wereld een “vervulde rijkeluiswens” zoals Willie schrijft (pag. 159), maar voor altijd zijn wij ouders van niet 2, maar 3 kinderen. Onze Manuel die geboren werd om in de hemel op te groeien zullen we hier altijd missen, maar hij is een grote bofkont dat hij dáár lééft – vooruit gereisd is zoals Willie het verwoord – en ons opwacht om ons op een dag te begroeten. Wat een hoopvol toekomstbeeld.

Lieve vriendin, dank je wel dat je me dit boek hebt gegeven, nota bene de dag voor Manuels geboorte- en sterfdag een maand geleden.

PS, mocht je mijn reactie naar Willie willen sturen, dan zou ik dat erg waarderen.

 

 

Lezersreactie 2 | Hemelkinderen

Ik heb met ontroering je boek gelezen. Het is verdrietig en troostend tegelijk. Je durft woorden te gebruiken, daarmee bedoel ik, dat je met verve schrijft en omschrijft. Je schrijft ook luchtig en vrolijk, durft om jezelf te lachen, en neemt de lezer daarin mee. Dat maakt het prettig leesbaar. Bijvoorbeeld hoe je vertelt over je pogingen en ‘slimmigheidjes’ om je ‘door God geplande’ toekomst met Jan te ontlopen. Het is een leuke, maar tegelijk heel serieuze schrijfstijl. Het raakt het hart van degene die het leest. Jouw verhaal zal herkenbaar zijn voor iedereen die met (onverwerkte) rouw, verdriet en (onverwacht) afscheid te maken heeft (gehad). Het is ontwapenend hoe je je geloofsleven en je relatie met God beleeft en beschrijft. Ook dat is herkenbaar. Bijzonder boek voor lotgenoten, die dit in de omgeving kunnen aanreiken als er misschien geen woorden zijn. Je brengt compassie over naar mensen die dit zelf niet hebben meegemaakt, zodat ze nu heel anders zullen kijken naar, en omgaan met mensen die erdoor getroffen zijn. Dat is sterk. Mooi dat je de laatste ontwikkelingen in acceptatie in de politiek erin mee hebt kunnen nemen. Met een brok in m’n keel kon ik als lezer met jou zeggen: de cirkel is rond. 

 

 

Interview Friesch Dagblad | Hemelkinderen

Voor altijd de moeder van drie kinderen

Willie Zeldenrust: ,,Het verbaasde me hoeveel het schrijven van <i>Hemelkinderen</i> mij soms nog deed.”<div class="picturecredit">Foto: Catrinus van der Veen</div>

Foto: Catrinus van der Veen / Tekst: Trudy Oldenhuis

Jarenlang sprak Willie Zeldenrust (66) nauwelijks over Johannes, haar levenloos geboren zoon. In haar boek Hemelkinderen vertelt ze zijn verhaal. ,,Het dal is voor een christen even donker, maar met God vind ik het toch dragelijker.”

Op een druilerige dag in april 1978 zag Willie Zeldenrust vanuit de gang van de kraamafdeling van het ziekenhuis in Zevenaar hoe haar drie dagen eerder levenloos geboren zoon door een begrafenisondernemer werd meegenomen. ‘De deur van de aula ging opnieuw open en dezelfde man kwam naar buiten, maar nu met een klein wit kistje onder zijn arm en ik wist: daar gaat mijn kindje’, schrijft ze in haar boek Hemelkinderen. Lees verder

Gespreksvragen | Uitdagende Outfit

Hoofdstuk 1: Operatie mobilisatie

  1. Hoe strijd je volgens jou de goede strijd?
  2. Waarin ervaar jij de onzichtbare strijd waar Paulus in vers 12 over spreekt? Kun je een voorbeeld uit je eigen leven geven?
  3. Is de kracht van God realiteit in je leven? Hoe? Voorbeeld?
  4. Zit je, figuurlijk gesproken, voor of achterop de tandem? Waaruit blijkt dat?
  5. Wat betekenen de woorden uit Johannes 15:5 voor je?
  6. Is er een bijbeltekst uit het eerste hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 2: De gordel van de waarheid

  1. De waarheid spreken, doen, wandelen in de waarheid. Wat betekent de waarheid in jouw leven?
  2. In hoeverre heb je de moraal van Jezus je eigen gemaakt en in hoeverre speelt de moraal van Satan nog een rol in je leven? Kun je een voorbeeld geven?
  3. Heb je je masker al afgezet? Durf je jezelf te laten zien zoals je bent? Voorbeeld?
  4. Heb je wel of geen moeite met de gedachte dat je een onvoorwaardelijk geliefd kind van God bent? Kun je er iets van zeggen?
  5. Ervaar je geestelijke vrijheid in je leven? Hoe en waar wel en hoe en waar niet?
  6. Is er een bijbeltekst uit het tweede hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 3: Het pantser van de gerechtigheid

  1. Hoe verhouden gerechtigheid en genade zich tot elkaar?
  2. Wat betekent het woordje genade voor jou?
  3. Waarin ervaar je Gods genade in jouw leven? Kun je een voorbeeld geven?
  4. Wat heeft Gods genade voor uitwerking in jouw leven ten aanzien van anderen?
  5. Is liefde/liefhebben een gevoel of kun je met je wil kiezen om lief te hebben? Wat is het verschil?
  6. Is er een bijbeltekst uit het derde hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 4: De sandalen van de bereidvaardigheid

  1. Ervaar je de vrede met en van God? Kun je een voorbeeld geven?
  2. Bewerkt die vrede ook vrede in je relaties? Hoe?
  3. Ken je de ervaring je comfortzone te hebben verlaten? Voorbeeld?
  4. Hoever gaat je bereidheid Jezus te volgen? Voorbeeld?
  5. Hoe draag jij het evangelie uit? Voorbeeld?
  6. Is er een bijbeltekst uit het vierde hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 5: Het schild van het geloof

  1. Welke persoon uit Hebreeën 11 spreekt je het meeste aan als het op zijn of haar vertrouwen aankomt? Waarom?
  2. Hoe groot is je vertrouwen op God? Kun je een positief en/of een negatief voorbeeld geven?
  3. Hoe groot is jouw zelfredzaamheid. Wanneer vertrouw je meer op jezelf dan op God? Voorbeeld?
  4. We hoeven met God niet bang te zijn. Is dat realiteit in je leven? Waarom is het zo moeilijk geen angst te hebben?
  5. Wat houdt jouw geloof in?
  6. Is er een bijbeltekst uit het vijfde hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op

Hoofdstuk 6: De helm van het heil

  1. In hoeverre bedenk jij wat Paulus ons adviseert in Filippenzen 4:8?
  2. Probeer je je verkeerde gedachten om te buigen tot positieve gedachten of gaan verkeerde gedachten met je op de loop? Kun je daar een positief en/of een negatief voorbeeld van geven?
  3. Als je beseft dat jouw gedachten voorafgaan aan jouw handelwijze, hoe ga je daar dan in de praktijk mee om?
  4. Ga je ervan uit dat jouw gedachten betrouwbaar zijn? Zijn er voorbeelden te noemen waaruit bleek dat dit niet het geval was?
  5. Wat is jouw hardnekkige, hartstochtelijke en hardgrondige hoop in dit leven? Welke invloed heeft die hoop op jouw leven van nu?
  6. Is er een bijbeltekst uit het zesde hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 7: Het zwaard van de Geest

  1. Een oefening! Kun je een paar bijbelteksten uit je hoofd opzeggen? Welke? Weet je de bijbelboeken te vinden? Neem de proef op de som.
  2. Hoe hanteer je Gods woord in jouw leven? Lees, raadpleeg en citeer je de bijbel regelmatig? Kun je een voorbeeld geven?
  3. Welke tekst of welk gedeelte uit de Bijbel is voor jou van grote waarde? Waarom?
  4. Heeft de Bijbel een corrigerend effect op jouw leven? Voorbeeld?
  5. Is Psalm 119:105 waarheid in je leven? Hoe?
  6. Is er een bijbeltekst uit het zevende hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 8: Gebed

  1. Wat is gebed voor jou en welke plaats heeft het gebed in je leven?
  2. Volgens Ronald Dunn is bidden ‘de oorlogvoering’. Ervaar jij dat ook zo?
  3. Wat wordt er bedoeld met aanhoudend bidden en hoe werkt dat in de praktijk van je leven?
  4. Heb je wel eens een gebedsverhoring gehad? Kun je een voorbeeld geven? Wat deed dat met je?
  5. Heb je ook een onverhoord gebed gehad? Voorbeeld? Wat deed dat met je?
  6. Is er een bijbeltekst uit het achtste hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Hoofdstuk 9: Uitdagende Outfit

  1. Wat is de inzet van de strijd die Satan tegen de gelovigen voert?
  2. Wat heeft de geestelijke wapenrusting je geleerd?
  3. Bewoont Jezus enkele kamers of alle kamers van je hart? Speelt Hij een bijrol of de hoofdrol in je leven?
  4. Hoe geef je invulling aan leven met Jezus van dag tot dag, elk ogenblik en met alles wat in je is?
  5. Wil je de uitdaging aangaan om de outfit van Jezus aan te trekken? Hoe ga je dat doen?
  6. Is er een bijbeltekst uit het negende hoofdstuk die je heeft aangesproken? Waarom?
  7. Lees het laatste gedicht hardop voor. Wat roept het gedicht bij je op?

Reacties | Uitdagende Outfit

Een geweldig mooi boekje, met eenvoudige voorbeelden. Wat ik zo mooi vind, is, dat het met veel Bijbelteksten onderbouwd wordt. Dit maakt het voor mij heel betrouwbaar. Het allermooist is dat het laatste hoofdstuk aangeeft, dat alle onderdelen van de wapenrusting de Here Jezus zijn. Dus als wij heel dicht bij Hem blijven, hebben wij ook de wapenrusting aan.

Ik heb met veel genoegen je boek gelezen. Een hele duidelijke en praktische uitleg van de geestelijke wapenrusting. Je brengt het juist ook heel dichtbij het hart door de voorbeelden uit je/jullie eigen leven, dat spreekt mij altijd bijzonder aan. Dit boek is zeker (met gespreksvragen) goed bruikbaar op huiskringen; dit zouden we daarvoor dan ook kunnen aanbieden als mogelijkheid voor onze huiskringen.

Het boekje sprak mij zo aan omdat het in alle eenvoud met veel woorden uit de bijbel dus goed onderbouwd zodat er kracht van uit gaat! Ook Willie was hierin heel transparant en gaf ook haar eigen getuigenis of lering daarin mee. Al met al een waardevolle studie waarvan ikzelf weer veel heb mogen leren. De vragen waren een goede aanvulling voor gesprek waar we dan ook in alle eerlijkheid met elkaar over hebben gesproken en er kwamen heel diepe dingen door naar voren. Mijzelf sprak het hoofdstuk van de Helm van het Heil het meeste aan omdat dit juist zo intens is in een christenleven je gedachten behoeden!

 

 

 

Opdracht | Hemelkinderen

Graag wil ik dit boek opdragen aan mijn dochter Marjolein en mijn zoon Jan Willem, omdat de geboorte van hun broertje Johannes, hoewel veelal onbewust, hun levens op verschillende manieren heeft beïnvloed. Ik dank God voor wie ze zijn en voor de invloed die zij beiden op hun beurt op mijn leven hebben gehad en nog steeds hebben.

Zowel mijn dochter, oudere zus, als mijn zoon Jan Willem, jongere broer, hebben achter in het boek hun gedachten en gevoelens beschreven ten aanzien van hun overleden broertje. Het broertje dat zij nooit hebben gekend, maar dat onwillekeurig een rol in hun leven heeft gespeeld.

Oudere zus
Helaas of gelukkig, ik twijfel over het woord dat ik hiervoor moet gebruiken, heb ik maar weinig herinneringen aan de tijd waarin mijn eerste broertje geboren werd.

Ik was nog maar drie jaar. Hij is geboren en naar de hemel gegaan waardoor ik hem niet heb kunnen leren kennen. Wel heb ik gevoelens en herinneringen die daarmee te maken hebben.

Ik heb altijd geweten dat ik twee broertjes heb (gehad) en Johannes was de oudste van de twee. Door het gemis van mijn broertje Johannes maakte het mij dankbaar dat ik in ieder geval één broertje had dat tastbaar en in levende lijve in ons gezin aanwezig was en ik niet enig kind ben gebleven. Toch was ik mij in mindere of meerdere mate ervan bewust dat we eigenlijk met ons drieën hadden moeten zijn. Mijn ouders hadden geen twee, maar drie kinderen. Ik voelde dat wij, mijn jongste broertje en ik, heel belangrijk voor mijn ouders waren en dat ons gezinsleven door hen gekoesterd werd. Misschien des te meer door het verlies van Johannes.

De pijn om het verlies van vooral mijn moeder heeft mij, nadat ik ouder werd, wel geraakt, hoewel ze er goed mee om kon gaan en het uiteindelijk een plek in haar leven heeft kunnen geven.

Tijdens het lezen van het manuscript trof het me meer dan vroeger, omdat ik nu als moeder de pijn beter kon invoelen. Ik voelde het verdriet als dochter, maar ook als moeder. Het komt dichtbij doordat mijn moeder sommige gebeurtenissen heel gedetailleerd en kwetsbaar vertelt. Ze heeft vanuit haar hart geschreven en geeft een inkijk in haar wereld van toen. Ik heb me gerealiseerd dat die periode in haar leven evenzeer impact heeft gehad op mijn leven. Hoewel het niet altijd bewust aanwezig is geweest, kon mij een soort verlatenheid overvallen vanwege een afwezige moeder. Als dat gevoel opspeelde leek het irreëel te zijn, omdat ze er op dat moment wel degelijk was. We, mijn moeder en ik, hebben daar wel vaker samen over gesproken, maar ondanks dat heeft het lezen van het manuscript mij dit beter leren begrijpen.

Het heeft mij ook nog weer eens een spiegel voorgehouden hoe belangrijk het is om, als werkende in de zorg, inlevend en meelevend te zijn met de patiënt. Ik vond sommige passages pijnlijk om te lezen vanwege het gebrek aan empathie voor mijn moeder. Haar verloskundige was niettemin een geweldig voorbeeld van een vrouw met een groot empathisch vermogen.

Later is op verschillende momenten het overlijden van Johannes voor mij aan de orde geweest. Tijdens mijn zwangerschappen was dit, zij het op de achtergrond, in mijn gedachten aanwezig. Toen wij ons derde kindje kregen kon mijn moeder bijna niet bevatten, dat wij nu drie gezonde kinderen hadden en met de komst van ons vierde kind was mijn moeder erg gespannen. Het kon toch niet vier keer goed gaan en dan ook nog thuis bevallen? Op mijn vraag of zij bij de bevalling aanwezig zou willen zijn, antwoordde ze: ‘Dat moet ik mezelf en jou niet aandoen.’ Ik kon haar reactie begrijpen. Wat ben ik dankbaar voor vier zwangerschappen die zonder complicaties verliepen en vervolgens vier gezonde kinderen. Dat dit geen vanzelfsprekendheid is, heb ik van nabij meegemaakt.

Met enige regelmaat vertel ik aan anderen hoe mijn ouders met dit verlies om zijn gegaan, als het gesprek over lijden of verdriet gaat of associaties hiermee oproept. Dat mijn moeder over het verlies van hun zoon en dus over het verlies van mijn broertje Johannes, nu een boek schrijft, vind ik heel bijzonder. Ik hoop dat dit verhaal andere vrouwen tot steun en bemoediging mag zijn.

Ik ben trots op je mam!

Jongere broer
Het verhaal van Johannes was mij in grote lijnen bekend. Johannes kwam zo nu en dan zeker in ons gezin ter sprake. Op de merklap met een levensboom van ons gezin, die door mijn moeder was geborduurd, stond de naam van Johannes en zijn geboorte-sterfdag was voor haar altijd een belangrijke dag. Ik heb, zeker toen ik jonger was, vaak gedacht hoe fijn het zou zijn om een broer te hebben. Ondanks dat ik een oudere zus had en heb, leek mij een broertje waarmee ik kon voetballen een geweldige aanvulling voor ons gezin.

Tijdens het lezen van het manuscript over Johannes voelde ik opnieuw het gemis van een broertje, broer. Ik heb het verhaal niet met droge ogen kunnen lezen en realiseerde me dat ik mijn leven in zekere zin aan hem te danken had. Het heeft me meer aangegrepen dan ik verwacht had om nu zo gedetailleerd te lezen wat vooral mijn moeder had doorgemaakt nadat ze Johannes verloor. Een schijnbaar onbelangrijk detail. Het breien van een truitje voor de aanstaande baby en later, nadat alles anders gegaan was dan gedacht, kwam datzelfde truitje weer voor het voetlicht. Ik voelde de liefde en blijdschap die in dat truitje was gestopt. Ik kan me zo goed voorstellen hoe moeilijk het is geweest niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor mijn vader. Het verhaal geeft inzicht in hun gezamenlijke strijd waarbij de emoties soms hoog opliepen. Al met al is het een indrukwekkend relaas geworden waar ook ik een onderdeel van uitmaak.

Ze zijn helden! Ze hebben het maar mooi gered met z’n tweetjes. Toen ik dit tegen mijn moeder zei, reageerde ze subtiel: ‘Nou ja…‘ Ik wist meteen wat ze bedoelde en corrigeerde mezelf: ‘Oké, met z’n drietjes!’ Ik begreep haar hint, zij doelde op de hulp van God die zij in deze periode sterk had ervaren. Ik ben evenwel van mening dat zij het samen knap hebben gedaan. Respect!