In de afgelopen weken is onze zoon Johannes meer dan ooit het onderwerp van verschillende gesprekken geweest en hebben we hem op een mooie manier mogen herdenken. Nadat het boek ‘Hemelkinderen’ is uitgegeven zijn de reacties daarop zeer veelvuldig geweest en heel vaak ontroerend en bijzonder. Te ervaren dat het boek niet alleen op mijzelf, maar ook op andere vrouwen (en mannen) zoveel impact heeft gehad, heeft me regelmatig overweldigd. De vraag om een interview kwam van verschillende kanten en ook werd mijn agenda al redelijk snel gevuld met data voor spreekbeurten met betrekking tot ‘Hemelkinderen’. Binnen zes weken was de eerste druk al uitverkocht! Helemaal super! Maar corona gooide roet in het eten en alle spreekbeurten werden met dezelfde vaart weer afgezegd. Er viel een stilte en de boekverkoop liep terug. Het was niet anders. Maar er zijn andere deuren geopend. Ik werd gevraagd om mee te werken aan het tv programma ‘De Rugzak’ dat door New Faith Network wordt uitgezonden. Een paar dagen later werd ik benaderd door de EO of ik mijn verhaal in het programma ‘Ik mis je’ wilde vertellen. Ook het vrouwenmagazine ‘Eva’ meldde zich of ik bereid was een interview te geven. Niet alleen het boek kwam weer voor het voetlicht, maar ook Johannes herleefde. En niet in de laatste plaats voor mijzelf. Bijzonder is de tv opname geweest op de begraafplaats bij het grafje waar onze zoon is begraven. Het grafje waarvan we dachten dat het al heel lang geleden geruimd was. In de aanloop naar de opname was er contact met een ambtenaar van de burgerlijke stand die mij tot mijn grote verrassing vertelde dat het graf nooit geruimd was. Daar stonden we dan bij het oorspronkelijk graf onze zoon Johannes te gedenken. Helemaal in stijl! Met een steen waarop zijn naam, zijn geboortedag en de toevoeging ‘Hemelkind’ stond. Met bloemen en een heel aantal bij elkaar gezochte dennenappels. Voor het eerst in 42 jaar stonden wij samen als ouders bij het graf van ons hemelkind waarvan we nu wisten dat hij daar begraven was en herdachten hem. Al eerder schreef ik dat ik mijn boek eindig met de woorden ‘de cirkel is rond’, maar die woorden zijn in kracht verdubbeld. De cirkel is meer dan rond! Wat een prachtig slotakkoord heeft de geschiedenis van Johannes gekregen. Ik ben een hele dankbare moeder van drie kinderen. Moeder van een dochter en twee zoons. Moeder van twee aardkinderen en van een hemelkind. Met dank aan een betrokken en liefdevolle God!

Een goede vriend van ons is overleden en dat had, ondanks dat hij al lange tijd ziek was en we wisten dat hij niet meer beter zou worden, de nodige impact op ons. Een dag na het overlijden bezochten we onze vriendin en konden voor de laatste keer gedrieën een moment bij onze vriend zitten en met elkaar enige herinneringen ophalen en vervolgens afscheid nemen. Gelukkig waren we er alledrie van overtuigd dat het geen definitief afscheid was, maar een ‘tot ziens’. Een paar dagen later gingen we naar de afscheidsdienst. Vanwege het coronavirus waren we met een beperkt aantal mensen. Wat mij zoveel deed bij de eerste ontmoeting vlak na het overlijden en de volgende ontmoeting bij de begrafenisdienst hoe heerlijk het is wanneer je elkaar kunt vasthouden en knuffelen. Het is officieel nog niet toegestaan en onze vriendin met haar kinderen moesten zich in het openbaar aan deze regels houden en natuurlijk ook wij. Maar in de huiselijke sfeer hebben we corona, corona gelaten en elkaar omarmd, elkaar vastgehouden. Vooraf aan de begrafenisdienst ontmoetten we een paar vrienden die we het afgelopen jaar niet meer hadden ontmoet ook vanwege corona. Het ging vanzelf! Zonder bedenkingen openden we onze armen en omhelsden elkaar, de hoofden misschien enigszins afgewend. Onverstandig? Maar o, wat was dat heerlijk. Juist in de momenten waarop er in onze levens van alles aan de hand is, zoals overlijden van een geliefde, ziekte, maar ook de gevolgen van corona zelf, is daar het instinctieve verlangen om elkaar vast te houden. Het ‘nieuwe’ normaal van afstand houden zal nooit normaal zijn of worden. Wij, mensen, wij zijn geschapen om lief te hebben en liefhebben kan niet zonder fysieke uitingen. Al is het alleen maar elkaars hand vasthouden. Het coronavirus zal voorlopig een vast bestanddeel in ons leven zijn en het geeft aan alle kanten beperkingen en onzekerheid. Maar daar waar het ook maar enigszins mogelijk is, hoop ik dat we hier en daar een onverwachtse knuffel, een omhelzing of een hand in de wacht mogen slepen, ondanks onze onvrijwillige anderhalvemetersamenleving.

I miss you
I feel so empty without you
I wish you were still today

It was too soon to say goodbye
To soon to loose your life
You were so little my child
And even though I know that you are save in Gods hand
Still I can’t understand

I’m so thankful
That I could feel you
When you were alive in me
I’m so grateful
That God gave you in my life
Even for a short time

It was too soon to say goodbye
To soon to loose your life
You were so little my child
And even though I know that you are save in Gods hand
Still I can’t understand

And even in my whomb
Were it hat to be safe
I couldn’t hold you
I couldn’t hold you that day

It was too soon to say goodbye
Too soon to loose your life
You were so little my child
And even though I know that you are save in Gods hand
Maybe one day I will understand

Lees verder →

Precies een week na mijn opname in het ziekenhuis, op maandagmorgen, al redelijk vroeg, toog ik naar een voor mij onbekende afdeling waar de echoscopie plaats zou vinden. Het werd een hele onderneming om met een lijf dat in onbalans was en zich moeilijk liet sturen de afdeling te bereiken. Alleen al het bedienen van de lift om op de gewenste etage te komen was een kunst op zich. Ik kon niet bij de liftknop komen wanneer ik er recht voor stond. Mijn armen reikten niet meer over mijn buik heen. Ik draaide me half om zodat ik vanuit een zijdelingse beweging de knop kon indrukken om de lift te activeren. Hoe dan ook, ik bereikte, zonder dat er hulp aan te pas kwam, de afdeling waar ik verwacht werd. Ik realiseerde me opeens dat ik hier al eerder was geweest. In aanwezigheid van de toen zo euforische aanstaande vader van misschien drie kinderen was hier ook de vorige echo van ons kind genomen. Nog maar iets meer dan twee weken geleden, hing er nog de onbeantwoorde vraag in de lucht of we wellicht twee kinderen op het scherm te zien zouden krijgen in plaats van één zoals we acht maanden hadden gedacht en verwacht. We hadden toen een zekere vrolijkheid en joligheid over ons, die nu bij mij niet te bespeuren viel. Lees verder →

In de vele loze uren borduurde ik heel wat steekjes op een linnen doek en ik hield de moed erin. Af en toe probeerde ik een rondje te lopen, maar van enige lichtvoetigheid was geen sprake meer. Ik leek een duikelaartje bij wie elke balans zoek was en mocht van geluk spreken dat ik mijn voeten over de drempels van het ziekenhuis kreeg. Ik verlangde naar mijn normale postuur met de bijbehorende kwieke gang, maar ik had nog een moeizame weg te gaan voordat het zover was. Lees verder →

Auteur:Trudy Oldenhuis / Fotograaf Catrinus van der Veen

Als iemand sterft die je allebei hebt gekend, dan kun je nog samen herinneringen ophalen. Maar wat valt er te herinneren aan een kind dat er nooit is geweest, behalve in mijn buik?

Voor altijd de moeder van drie kinderen

Jarenlang sprak Willie Zeldenrust (66) nauwelijks over Johannes, haar levenloos geboren zoon. In haar onlangs uitgekomen boek Hemelkinderen vertelt ze wel zijn verhaal en dat van enkele andere veel te vroeg geboren kinderen. “Het dal is voor een christen even donker, maar met God vind ik het toch dragelijker.”

Op een druilerige dag in april 1978 zag Willie Zeldenrust vanuit de gang van de kraamafdeling van het ziekenhuis in Zevenaar hoe haar drie dagen eerder levenloos geboren zoon door een begrafenisondernemer werd meegenomen. ‘De deur van de aula ging opnieuw open en dezelfde man kwam naar buiten, maar nu met een klein wit kistje onder zijn arm en ik wist: daar gaat mijn kindje’, schrijft ze in haar boek Hemelkinderen. Lees verder →

25 februari 2020 door Patrick Simons

Willie Zeldenrust verloor haar kindje tijdens de zwangerschap: “Het was een nachtmerrie”

“‘Ik ben bang dat je kindje dood is.’ De woorden leken vertraagd bij mij binnen te komen. Mijn hart bonkte pijnlijk tegen mijn ribbenkast. Ik telde het aantal woorden. Acht woorden slechts. Acht woorden die ik niet kon en niet wilde begrijpen. Het ging mijn bevattingsvermogen te boven.” 

Zo beschrijft Willie Zeldenrust in haar boek ‘Hemelkinderen’ het moment dat ze te horen kreeg dat het kindje dat ze negen maanden lang bij zich gedragen had niet langer leefde. Een periode vol verdriet, onrust en depressiviteit brak aan. Maar uiteindelijk bracht God ook nieuwe hoop. Letterlijk. Tegenover CIP.nl vertelt ze haar indrukwekkende en ontroerende verhaal. Vandaag deel 1: “Het leek alsof ik in een heel groot zwart gat terecht zou komen. Ik zag nergens meer een lichtpuntje.” Lees verder →