Fragment 2 | Hemelkinderen

Precies een week na mijn opname in het ziekenhuis, op maandagmorgen, al redelijk vroeg, toog ik naar een voor mij onbekende afdeling waar de echoscopie plaats zou vinden. Het werd een hele onderneming om met een lijf dat in onbalans was en zich moeilijk liet sturen de afdeling te bereiken. Alleen al het bedienen van de lift om op de gewenste etage te komen was een kunst op zich. Ik kon niet bij de liftknop komen wanneer ik er recht voor stond. Mijn armen reikten niet meer over mijn buik heen. Ik draaide me half om zodat ik vanuit een zijdelingse beweging de knop kon indrukken om de lift te activeren. Hoe dan ook, ik bereikte, zonder dat er hulp aan te pas kwam, de afdeling waar ik verwacht werd. Ik realiseerde me opeens dat ik hier al eerder was geweest. In aanwezigheid van de toen zo euforische aanstaande vader van misschien drie kinderen was hier ook de vorige echo van ons kind genomen. Nog maar iets meer dan twee weken geleden, hing er nog de onbeantwoorde vraag in de lucht of we wellicht twee kinderen op het scherm te zien zouden krijgen in plaats van één zoals we acht maanden hadden gedacht en verwacht. We hadden toen een zekere vrolijkheid en joligheid over ons, die nu bij mij niet te bespeuren viel. Lees verder

Fragment 1 | Hemelkinderen

In de vele loze uren borduurde ik heel wat steekjes op een linnen doek en ik hield de moed erin. Af en toe probeerde ik een rondje te lopen, maar van enige lichtvoetigheid was geen sprake meer. Ik leek een duikelaartje bij wie elke balans zoek was en mocht van geluk spreken dat ik mijn voeten over de drempels van het ziekenhuis kreeg. Ik verlangde naar mijn normale postuur met de bijbehorende kwieke gang, maar ik had nog een moeizame weg te gaan voordat het zover was. Lees verder

Interview ‘Het Goede Leven’ | Hemelkinderen

Auteur:Trudy Oldenhuis / Fotograaf Catrinus van der Veen

Als iemand sterft die je allebei hebt gekend, dan kun je nog samen herinneringen ophalen. Maar wat valt er te herinneren aan een kind dat er nooit is geweest, behalve in mijn buik?

Voor altijd de moeder van drie kinderen

Jarenlang sprak Willie Zeldenrust (66) nauwelijks over Johannes, haar levenloos geboren zoon. In haar onlangs uitgekomen boek Hemelkinderen vertelt ze wel zijn verhaal en dat van enkele andere veel te vroeg geboren kinderen. “Het dal is voor een christen even donker, maar met God vind ik het toch dragelijker.”

Op een druilerige dag in april 1978 zag Willie Zeldenrust vanuit de gang van de kraamafdeling van het ziekenhuis in Zevenaar hoe haar drie dagen eerder levenloos geboren zoon door een begrafenisondernemer werd meegenomen. ‘De deur van de aula ging opnieuw open en dezelfde man kwam naar buiten, maar nu met een klein wit kistje onder zijn arm en ik wist: daar gaat mijn kindje’, schrijft ze in haar boek Hemelkinderen. Lees verder

Interview CIP | Hemelkinderen

25 februari 2020 door Patrick Simons

Willie Zeldenrust verloor haar kindje tijdens de zwangerschap: “Het was een nachtmerrie”

“‘Ik ben bang dat je kindje dood is.’ De woorden leken vertraagd bij mij binnen te komen. Mijn hart bonkte pijnlijk tegen mijn ribbenkast. Ik telde het aantal woorden. Acht woorden slechts. Acht woorden die ik niet kon en niet wilde begrijpen. Het ging mijn bevattingsvermogen te boven.” 

Zo beschrijft Willie Zeldenrust in haar boek ‘Hemelkinderen’ het moment dat ze te horen kreeg dat het kindje dat ze negen maanden lang bij zich gedragen had niet langer leefde. Een periode vol verdriet, onrust en depressiviteit brak aan. Maar uiteindelijk bracht God ook nieuwe hoop. Letterlijk. Tegenover CIP.nl vertelt ze haar indrukwekkende en ontroerende verhaal. Vandaag deel 1: “Het leek alsof ik in een heel groot zwart gat terecht zou komen. Ik zag nergens meer een lichtpuntje.” Lees verder

Lezersreactie 3 | Hemelkinderen


Met vele tranen en ook her en der een glimlach van herkenning heb ik het boek ‘Hemelkinderen’ van Willie van A tot Z uitgelezen. Al het geel-gearceerde (zie filmpje) zouden mijn eigen woorden kunnen zijn. Zó veel herkenning en daarmee erkenning!!

De eerlijkheid van Willie over het niet ervaren van God, de schone schijn van buiten en verscheurdheid van binnen, het niet kunnen bidden, het niet durven te vertrouwen bij de daaropvolgende zwangerschap – het heeft me erg geraakt. Het is herkenbaar en ik voel me erdoor getroost en bemoedigd.

Vrijdag a.s. ben ik DV 24 weken zwanger van onze tweede zoon. Als alles verder voorspoedig verloopt zullen we in mei/juni ook ouders zijn van 2 zonen en een dochter, net als Willie. Voor de ogen van de wereld een “vervulde rijkeluiswens” zoals Willie schrijft (pag. 159), maar voor altijd zijn wij ouders van niet 2, maar 3 kinderen. Onze Manuel die geboren werd om in de hemel op te groeien zullen we hier altijd missen, maar hij is een grote bofkont dat hij dáár lééft – vooruit gereisd is zoals Willie het verwoord – en ons opwacht om ons op een dag te begroeten. Wat een hoopvol toekomstbeeld.

Lieve vriendin, dank je wel dat je me dit boek hebt gegeven, nota bene de dag voor Manuels geboorte- en sterfdag een maand geleden.

PS, mocht je mijn reactie naar Willie willen sturen, dan zou ik dat erg waarderen.

 

 

Lezersreactie 2 | Hemelkinderen

Ik heb met ontroering je boek gelezen. Het is verdrietig en troostend tegelijk. Je durft woorden te gebruiken, daarmee bedoel ik, dat je met verve schrijft en omschrijft. Je schrijft ook luchtig en vrolijk, durft om jezelf te lachen, en neemt de lezer daarin mee. Dat maakt het prettig leesbaar. Bijvoorbeeld hoe je vertelt over je pogingen en ‘slimmigheidjes’ om je ‘door God geplande’ toekomst met Jan te ontlopen. Het is een leuke, maar tegelijk heel serieuze schrijfstijl. Het raakt het hart van degene die het leest. Jouw verhaal zal herkenbaar zijn voor iedereen die met (onverwerkte) rouw, verdriet en (onverwacht) afscheid te maken heeft (gehad). Het is ontwapenend hoe je je geloofsleven en je relatie met God beleeft en beschrijft. Ook dat is herkenbaar. Bijzonder boek voor lotgenoten, die dit in de omgeving kunnen aanreiken als er misschien geen woorden zijn. Je brengt compassie over naar mensen die dit zelf niet hebben meegemaakt, zodat ze nu heel anders zullen kijken naar, en omgaan met mensen die erdoor getroffen zijn. Dat is sterk. Mooi dat je de laatste ontwikkelingen in acceptatie in de politiek erin mee hebt kunnen nemen. Met een brok in m’n keel kon ik als lezer met jou zeggen: de cirkel is rond. 

 

 

Interview Friesch Dagblad | Hemelkinderen

Voor altijd de moeder van drie kinderen

Willie Zeldenrust: ,,Het verbaasde me hoeveel het schrijven van <i>Hemelkinderen</i> mij soms nog deed.”<div class="picturecredit">Foto: Catrinus van der Veen</div>

Foto: Catrinus van der Veen / Tekst: Trudy Oldenhuis

Jarenlang sprak Willie Zeldenrust (66) nauwelijks over Johannes, haar levenloos geboren zoon. In haar boek Hemelkinderen vertelt ze zijn verhaal. ,,Het dal is voor een christen even donker, maar met God vind ik het toch dragelijker.”

Op een druilerige dag in april 1978 zag Willie Zeldenrust vanuit de gang van de kraamafdeling van het ziekenhuis in Zevenaar hoe haar drie dagen eerder levenloos geboren zoon door een begrafenisondernemer werd meegenomen. ‘De deur van de aula ging opnieuw open en dezelfde man kwam naar buiten, maar nu met een klein wit kistje onder zijn arm en ik wist: daar gaat mijn kindje’, schrijft ze in haar boek Hemelkinderen. Lees verder